Er is dus de relatie met mezelf : « ik zeg me, voel me, zie me, enz. ». Het gaat hier over de constante intieme omgang tussen « ik » en « mezelf », het interne dialoog dat ik soms wel moeten kunnen stopzetten … als ik mezelf bevoorbeeld nare dingen wijsmaak die geen kant raken. De manier waarop ik met mezelf omga zal een diepe invloed uitoefenen op de manier waarop ik in de wereld aanwezig ben.
Er is de manier waarop ik in relatie ben met de anderen, waarvan het basismodel werd vervaardigt door het klein onervaren kind die ik was, in relatie met zijn ouders en naaste verwanten. Dit model moet regelmatig worden onderzocht en aangepast, op straffe van telkens dezelfde « fouten » te begaan in mijn actuele omgang met de anderen.
Dan is er nog mijn relatie met dat waar ik deel van uitmaak. Zo is het dat ik hoor bij mijn cultuur, dat ik ze niet heb gekozen en er nooit totaal van los zal komen. Zo is het ook dat mijn « ziel » diep geankerd is in een archetypale wereld waar ik weinig vat op heb … die ziel dat is wat ik « echt » ben, en waar ik constant naar zoek, al gebeurt dit meestal onbewust.
De Life Coach zal met die drie dimenties van het menselijke « zijn » tegelijk rekening houden wanneer hij het levensverhaal van zijn cliënten aanhoort, en hem wordt gevraagd van aan dat verhaal te sleutelen.
Zijn attentie zal tevens gaan naar de belangrijke psychophysische, psychoartistieke en psychoësthetische dimenties van het leven. Daar gaan we het nu over hebben.